Çünkü Dünya Beykozlular Günü'nün bundan çok daha fazlası olabileceğine inanıyorum.
Her yıl 19 Ağustos geldiğinde benzer bir tablo görüyoruz.
Bir dönem dostluk maçı
Başka bir dönem konser
Başka bir dönem farklı bir etkinlik...
Bu dönemde Bir sanatçı geliyor.
İnsanlar toplanıyor.
Konser bitiyor.
Herkes dağılıyor.
Bunların hiçbiri Dünya Beykozlular Günü'nün kendine ait bir ruhu, geleneği ve hikâyesi olmasını sağlayamıyor.
Peki Dünya Beykozlular Günü'nden geriye ne kalıyor?
Birkaç fotoğraf.
Birkaç video.
Ve güzel geçirilmiş birkaç saat...
Etkinlik yapmak başka.
Hafıza oluşturmak başka.
Artık bir duruş sergilemek istedim.
Bir kamp sandalyesi.
Bir termos.
Kendi yaptığım Beykoz şarkıları.
Ve karşımda Beykoz...
Büyük bir organizasyona karşı olduğum için değil.
Dünya Beykozlular Günü'nün sadece izlediğimiz bir etkinlikten ibaret kalmaması gerektiğini düşündüğüm için.
Ben bu günü kendi yöntemimle kutlamak istedim.
Rakamlara hiç baktınız mı?
TÜİK verilerine göre Beykoz’un nüfusu 246.833 kişi. Ancak tüm ilçenin buluşması gereken Dünya Beykozlular Günü’ne, ünlü sanatçı konserlerine rağmen iyimser bir tahminle bile katılan insan sayısı en fazla 1.000 kişi civarındadır.
250 bine dayanan bu dev nüfusta 1.000 kişinin katılımı, ilçe genelinde yalnızca %0,4'lük bir orana denk gelir (yaklaşık her 247 kişiden sadece 1 kişi orada... Tabi onlar da gerçekten Beykozluysa!).
Sahneye dev isimler çıkmasına rağmen tablo böyleyken, elinizi vicdanınıza koyup hiç düşündünüz mü: Neden kimse gelmiyor?
Mesele benim tek başıma oturmam değil.
Asıl mesele, Dünya Beykozlular Günü'nün nasıl daha anlamlı hale getirilebileceği.
Bana göre yapılabileceklerden sadece bazıları...
Herkesin 2050 yılına, gelecekteki Beykoz'a ve çocuklarına bir not bıraktığı; belediye bahçesine gömülüp çeyrek asır sonra açılacak dev bir miras.
İşte buna etkinlik değil, miras denir.
100 yaşındaki bir Beykozlu ile birkaç günlük bir bebeğin aynı sahnede yer alması: "Biri Beykoz'un hafızası, diğeri geleceği."
Tek bir fotoğraf, bin kelimeden fazlasını anlatır.
Eski çevirmeli bir telefona ahizeyi kaldırıp söylenenler: "Beykoz'a söylemek istediğin ne var?" Çocukluğunu, ilk balık tuttuğu günü anlatan seslerin dijital arşive eklenmesi.
Yüz yıl sonra bile bugün yaşayan Beykozluların gerçek sesi dinlenecek.
Yaşlı Beykozluların evlerinden getirdiği eski bir fotoğraf, radyo veya okul önlüğünün hikâyeleriyle birlikte bir günlüğüne sergilenmesi.
En değerli müzeler cam vitrinlerde değil, insanların anılarındadır.
Bugün artık olmayan sokakların, yıkılmış köşklerin ve eski vapurların yapay zekâyla canlandırıldığı, yaşlıların torunlarına "Bizim çocukluğumuz böyleydi" diyeceği bir geçmiş yolculuğu.
Tüm seslerin sustuğu, hoparlörlerin kapandığı 1 dakikalık sessizlik. Sadece martılar, rüzgâr, deniz, vapur düdüğü ve çocuk kahkahaları...
İnsanlar ilk kez yaşadıkları ilçeyi gerçekten dinlemiş olur.
Kutlamaya gelen herkesin dev bir tuval üzerine parmak izini bırakarak Beykoz silüetini oluşturması.
O tabloyu tek bir ressam değil, bütün Beykozlular yapar.
Katılımcıların küçük tahta parçalarına hayallerini yazıp ahşap bir iskele maketine çaktığı, gün sonunda hayallerden oluşan kalıcı bir eser.
Çocukların sadece şişme oyuncaklarla değil, bir günlüğüne sembolik olarak belediye koltuğuna oturup "Beykoz'da şunu değiştirirdim" demesi.
Çocuklar geleceğin misafiri değil, emanetçisidir.
QR kodlarla tarihi çeşmelerin, eski mezar taşlarının ve unutulmuş sokakların keşfedildiği bir şehir oyunuyla kutlamanın tüm ilçeye yayılması.
Çam, ıslak toprak, deniz, odun ve demli çay notalarından oluşan özel bir "Beykoz Kokusu" tasarımı.
Yıllar sonra aynı kokuyu duyan biri, o günü anında hatırlayabilir.
Girişte yüzlerce insanın parmak izi sensörüyle kalp ritminin kaydedilmesi ve gün sonunda bunlardan ortak bir müzik üretilmesi.
"Bu, Beykoz'un ortak kalp atışıdır."
Bunların yapılması gerçekten bu kadar zor mu?
Yoksa yıllardır alıştığımız formatı değiştirmek, yeni bir şey denemekten daha mı kolay?
Ben daha büyük bir sahne istemiyorum.
Daha büyük bir anlam istiyorum.
Dünya Beykozlular Günü sadece bir gün süren bir etkinlikten ibaret olmamalı.
Yıllar sonra bile hatırlanacak bir gün olmalı.
Bu yüzden 19.08'i bu yıl böyle kutluyorum.
Tek başıma.
Çünkü Beykozlular daha fazlasını hak ediyor.
Bu konuda sizin fikrinizi de merak ediyorum.
Her cihazdan yalnızca bir oy kullanılabilir.